تو قلب منی مادر معصوم منی مادر

حرف دل تنهامو باور می کنی باور

امشب که غم دنیا افتاده روی شونم

ای سنگ صبور من از عشق تو می خونم

جونم به فدای تو ای ماه شب تارم

امشب چه پریشونم گریونم و بیدارم

مادر دل من شیشه ست مادر منو باور کن

گلدون دلم خشکه چشماتو بازم تر کن

مادر تو نوازش کن این عاشق تنها رو

هدیه بده به چشمام ارامش دریا رو

دستم رو بگیر مادر دستاتو بده دستم

حرفهای تو تسکینه غمگینم و دلخسته م

محتاج توام مادر بازم منو پیدا کن

سردم شده از غصه این پنجره رو وا کن

روزت مبارک

دلم چه کوچک و تنگ است

برای این همه اندوه

و نردبان امیدم

چقدر کوتاه است

برای دیدن ان کوه

چقدر فاصله دارم

از ان گلی که که در دل ان کوه

و از میان دل سخت صخره روئیده

گلی عجیب

که او را کسی نبوئیده

گلی که بی کس وتنهاست

ولی همیشه همانجاست

و منتظر

که گلی از میان صخره بروید

و راز ماندن خود را

به یار تازه بگوید

گلی که عاشق گل بودن است در دل سنگ

و گر چه در دل کوه

تنها غبار می بیند

در انتهای امیدش

میان دامن این کوه خلوت وخالی

هزار شاخه (همیشه بهار )می بیند

دلم خیلی گرفته خستم از همه چی خستم از همه چی بیزارم

دلم میخواد از همه چی فرار کنم از همه چی دور بشم از اینجا برم

دلم میخواد جایی برم که هیچ سرو صدایی نباشه بدون هیچ هیاهویی

بدون هیچ اشنایی جایی که بتونم چند روزی با خودم خلوت کنم چند ساعتی به

خودم فکر کنم ببینم کی هستم ومیخوام چی کار کنم

ببینم تا کی میتونم ادامه بدم تا کی میتونم تحمل کنم حسابی قاطی کردم

از این دنیا و از همه چیزهایی که توشه بدم میاد از همه چی بیزارم

مخصوصا از خودم از زندگیم دلم میخواست الان اونجایی که دوست دارم باشم

دلم میخواست تموم حرفهای توی فکرمو برات بنویسم تا بدونی چی بهم میگذره

ولی نمیتونم اینقدر حرفهام زیاده که اگه بخوام بنویسم فقط وقتمو میگیرم

اخرشم معلوم نمیشه چی نوشتم

اینا فقط یه گوشه کوچیک از دلتنگیهامه که برات نوشتم شاید یه روز چشمت

بهش افتادو خوندی شاید اون موقع یه خورده درکم کنی فقط به اندازه نوک سوزن

من از این دنیا و مردمانش که بر انان هیچ اعتباری نیست بیزارم

                                                                               بیزارم

                                                                                     بیزارم

                                                                                             ...

زندگی رسم خوشایندی نیست

                        زندگی اجبار است

                                   لاجرم باید زیست

انقدر اززندگی دلتنگ ودلگیرم

که روز مرگ خود را جشن میگیرم

نمیدونم تو این یک هفته من به زندگی سخت گرفتم یا زندگی به من

یک هفته هفت روزه ولی برای من هر روزش یه هفته بود

وقتی همه اشناها برات غریبه بشن زندگی خیلی سخت میشه

یه موقعی خیلی دوست داشتم یه وبلاگ داشته باشم تا  بتونم

تمام حرفهای نگفتمو توش بنویسم حرفهایی که به زبون اوردنشون

خیلی سخته  اما حالا می بینم اینجا هم نمیشه ...

کاش...

کاش از چشم خمارت یک بار

غربت اشک مرا می دیدی

مرهم عشق تو را جویا بود

ان دلی که تو به ان خندیدی

باورم کن که همیشه هستی

در صدای گریه لرزانم

من به تکرار خیال چشمت

این چنین زنده اگر می مانم

همه شبها چشم خود می بندم

تا که شاید تو بیایی در خواب

تو چه اسوده ولی میخوابی

بی خبر از من هر دم بی تاب

در ته قلب تو هم می پیچید

هق هق قلب پریشان حالم

تو چه نشنیدی هرگز

همگان می شنون احوالم

شنیده ام خانه ات میان اسمان هفتم است

با پرده هایی از حریر سبز و سقفی پر از ستاره

در حیاط خانه تو یاسی قد کشیده و پر شکوفه است که هر شکوفه اش

باغی از روشنی راشرمنده می کند

خانه تو هفت در استجابت داردکه در کنار هر کدام

فرشته ای ایستاده است و من شنیده ام هر کس تو را صدا کند

هفت در به رویش باز می شود

حیف حیف که نردبان خانه مان تا سایه خانه ات نمی رسد

من هم پر پرواز ندارم

راستی چگونه مهمان خانه ات شوم؟؟؟

عشق زیر باران ایستادن و با هم خیس شدن نیست

عشق ان است که یکی برای دیگری چتر شود

و او هیچ وقت نفهمد که چرا خیس نشد